«کوچهگلها»
خوشا شیراز و درد بی صدایش
کبوترهای پر پر در هوایش
خوشا شیراز و شاه آن چراغی
که میسوزد دل آدم برایش
خوشا شیراز و بغضِ در گلویش
خوشا آن باده که رفت از صبویش
به هر جا که چراغی هست سوگند
نبیند خنده زین پس کس به رویش
«خوشا شیراز و وضع بی مثالش
خدا وندا نگهدار از زوالش»
ازین داغی که در دل کاشت پاییز
اگر خون آید از چشمم حلالش
خوشا شیراز و فصل کوچ گلها
چه پرواز پرستوها چه گلها
حسن، محسن ، مصیبت وای زهرا
مرور خاطرات از «کوچه گلها»
شده شاه چراغت خانهی غم
مگر پاشیده دشمن دانهی غم؟
گمونم تا ابد از داغ پاییز
به دشتی باز باشد چانهی غم
(سروده : محمد میرشاهی بشرویه)
